آپديت آفلاين offline 6 ششم بهمن 91

نویسنده : یوزرنیم و پسورد جدید نود 32 | تاریخ : 23:2 - چهارشنبه چهارم بهمن 1391

شما مي توانيد با عضويت در خبرنامه جديدترين يوزرنيم ها را دريافت كنيد.

جهت تبلیغات در سایت در قسمت نظرات پیشنهاد خود را بنویسید..

شما مي توانيد با عضويت در خبرنامه جديدترين يوزرنيم ها را دريافت كنيد.

جهت تبلیغات در سایت در قسمت نظرات پیشنهاد خود را بنویسید..

يوزرنيم جديد آپديت نود 32 6 ششم بهمن 1391

جدید ترین اپدیت های نود 32 افلاین

براي دريافت جديترين يوزرنيم ها در خبرنامه عضو شويد .

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

www.32nod64.blogfa.com

www.up32.blogfa.com

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

UserName:TRIAL-80374362 Password:xmfjxruk5m

UserName:TRIAL-80374371 Password:5hnaav5kxe

UserName:TRIAL-80374379 Password:du5ar234hs

UserName:TRIAL-80374386 Password:paja842j37

UserName:TRIAL-80374393 Password:667jt5kja6

UserName:TRIAL-80374402 Password:b2eb6atj6x

UserName:TRIAL-80374423 Password:nahapvb62t

UserName:TRIAL-80374433 Password:n3dk6ka324

UserName:TRIAL-80374445 Password:dptdacsxm6

UserName:TRIAL-80374456 Password:8xffj44cvs

UserName:TRIAL-80374467 Password:475htsbr8f

UserName:TRIAL-80374482 Password:crscs76hks

UserName:TRIAL-80374489 Password:smend8shtr

UserName:TRIAL-80374495 Password:dmebvrpmva

قربان عبادتتان آقا؛ که به برکتش، زمين و آسمان پابرجاست و خدا به واسطهاش مينازد به فرشتههاي دلخور از خلقت بنيآدم؛ کهNألَمْ أقُل لَّکُمْ إنِّي أعْلَمُ غَيْبَ السَّمَاوَاتِ وَ الأَرْضM[1] و تبارک الله از وجود شما، که غيب آسمان است و زمين؛ و خوش به حال آنها که Nيُؤمِنُونَ بِالغَيبM هستند و خوش به حال ما که ايمان داريم به شما، آقاي غايب از نظر!

اصلاً... قربان وجودتان آقا؛ که اگر ـ زبانم لال ـ نبوديد، «لَساخَت الأرضُ بِأهلِها» ميشد؛[2] و راستي وقتي عرق شرم، خجلت زده را آب ميکند و فرو ميبردش به زمين، واي از زماني که زمين، خود، آب شود از شرم بيآبرويي...

قربان کرامتتان آقا؛ که چنين حق بزرگي به گردنمان داريد و کوچکترين منتي نميگذاريد بر ما و تذکرتان هم نه مستقيم و صريح، که در لفافه الفباي زيارت است. آنجا که در توقيعي به «محمد حميري»، يادمان داديد هر گاه دلمان هوايتان را کرد، شما را به لحظاتي که به نماز ايستادهايد، سلام دهيم؛ تا يادمان باشد که از برکت عبادتهاي شماست که هدف خلقت، تأمين است و آفرينش، برپاست و وجود طفيلي ما در سايهسار لطفتان برقرار است. پس، «السّلام عَليک حينَ تُصلّي وَ تقنُت؛ السلام عليک حينَ تَرکعُ و تَسجُد؛ السّلامُ عَليک حينَ تُهلِّل و تُکبِّر...».[3]

سلامهاي بيارزش من اگر لياقت پاسخ ندارند، لااقل، محض خاطر سلامهاي سفارشي خودتان، نگاهم کنيد که نگاهتان را، اين روزها، بيشتر از گذشته محتاجم. اين روزها که صبح و شب را گم کردهام در پيچاپيچ مشغلهها؛ و نيتهاي صاف و خالصم را گم کردهام در انبوه نيتهايي که خرده شيشههايشان، ترسم آخر دست دلم را ببرند از دامان شما...

حالا که شهر و مردمانش، زير چادر سياه شب خوابيدهاند، حالا که نور وجودتان در تاريکي و سکوت شب، از هر نوري برايم ملموستر است، بگذاريد اعتراف کنم که اين روزهاي شنيدن و خواندن و گفتن و نوشتن از شما، بيشتر از هميشه ترس آن را دارم که مبادا از بهشت رضايتتان رانده شوم. مخلصانه کار کردن، سخت است آقا؛ خيلي سخت...

خودمانيم آقا، اگر همه آنها که ادعاي ياوري شما را دارند، مثل من هستند، آجَرَکَ اللهُ فِيما يُصِيبُک مِنّا![4]

حقيقتش را بخواهيد، ما ـ مدعيان دين و مذهب ـ از يک نگاه، سه دستهايم. يک عدهمان فقط «ديندار»يم. نمازمان را ميخوانيم و روزهمان را ميگيريم؛ اگر هم خيلي به خدا لطف داشته باشيم، حساب خمس و زکاتمان را هم داريم؛ اما به جامعه که ميرسيم، دغدغههاي دينيمان، «کأن لَم يَکُن ميشود، گويي نيست.» کاري نداريم همکلاسيمان، همکارمان، همسايهمان، اهل نماز و روزه هست يا نه. شعارمان هم اين است که «هر کس را در قبر خودش ميگذارند!»

يک عده ديگرمان، فقط «دينيار»يم. صبح تا شب دنبال آشتي دادن مردم با خدا هستيم، تبليغ ميرويم، تدريس ميکنيم، کتاب مينويسيم، فيلم ميسازيم، وبلاگ ميزنيم... خلاصه هر کاري که از دستمان برآيد، انجام ميدهيم تا مردم را بفرستيم به بهشت؛ اما خودمان هنوز نميتوانيم دو رکعت نمازِ با توجه بخوانيم! روضهخوان خوبي هستيم؛ اما نميتوانيم دو قطره اشک بريزيم. خيالمان هم به اين خوش است که «عبادت، فقط نماز و روزه نيست.»

حال و روز دسته سوممان، البته، بدتر از قبليهاست. اين عدهمان، هم دينداريم و هم دينيار؛ اما نه در اين، اخلاص داريم و نه در آن... و کاش فقط اين بود؛ اما روايت عجيبي که از جدّتان، امام صادق عليه السلام نقل شده است، ميلرزاند تن آدمي را. آنجا که مردم را در قبال شما ـ خاندان رسول الله صلي الله عليه و آله و سلم ـ سه دسته دانست و فرمود: «افترق الناس فينا على ثلاث فرق، فرقة أحبونا انتظار قائمنا ليصيبوا من دنيانا فقالوا و حفظوا کلامنا و قصروا عن فعلنا فسيحشرهم الله إلى النار، و فرقة أحبونا و سمعوا کلامنا و لم يقصروا عن فعلنا ليستأکلوا الناس بنا فيملأ الله بطونهم نارا يسلط عليهم الجوع و العطش، و فرقة أحبونا و حفظوا قولنا و أطاعوا أمرنا و لم يخالفوا فعلنا فأولئک منا و نحن منهم؛ مردم دربارة ما سه دسته شدند، عدهاي دوستدار ما هستند و در انتظار قائم ما به سر ميبرند تا از دنياي ما بر خوردار شوند. اين عده، کلام ما را نقل ميکنند و حفظ مينمايند، اما از عمل به فعل ما کوتاهي ميکنند. خداوند آنها را به سوي جهنم خواهد برد. عدهاي ديگر ما را دوست دارند و به کلام ما گوش ميسپارند و از فرمان ما اطاعت ميکنند تا از اين طريق، [اموال] مردم را بخورند. پس خداوند درون آنها را پر از آتش ميکند و گرسنگي و تشنگي را بر آنها چيره ميگرداند. اما دسته سوم، کساني هستند که ما را دوست دارند، سخنان ما را به جان ميسپارند و از ما نافرماني نميکنند. پس آنها از ما هستند و ما از ايشانيم.»[5] دسته دومي که جدّتان عليه السلام توصيف کردهاند گويي توصيف همين عده از ماست...و نعوذ بالله از آن حالت خباثتي که حبّ شما و اطاعت از گفتار و کردار شما را دستاويزي کند براي دريدن مردم... .

البته اين ميان، هميشه يک دسته ديگر هم هستند: «دينداران و دينيارانِ مخلص»؛ که اگر جداي از گروههاي قبل آوردمشان، براي اين بود که خودتان يادمان دادهايد که آنان را نه مثل خودمان، که از «اولياء الله» بدانيم؛ و اَلحَق، که اگر کسي برسد به اين مقام، (السّابِقونَ السّابِقون([6] است... .

و شما ـ خاندان نبوت و امامت و عصمت عليهم السلام ـ نمونه اتمّ اولياء اللهايد. شما همانهاييد که در فرازهاي ابتدايي دعاي ندبه، خدا را به قضايي که بر آنها جاري شده حمد ميکنيم و آنان را اولياي خدا ميخوانيم و در وصفشان ميگوييم: «الذينَ استَخلَصتَهُم لِنَفسِکَ وَ دينِک».[7] جانم فدايتان که چه سختيها و رنجهايي را در مسير دينداري و دينياري به تن خريديد تا کلمة الله، هميشه عُليا بماند.[8] و اين عجيب نيست؛ چراکه مقتدايتان را آن مادر مظلومهاي ميدانيد که در مسير خدا و دين خدا، آلام و زخمهايي به روح و جسمش نشست که به فرموده خودش، «اگر به روز روشن مينشست، شبِ تار ميشد...»

و خوش به حال آنها که با اخلاص در دينداري و دينياري، در مسير شما گام برداشتند و خودشان را به صف اولياء الله رساندند. خوش به حال مجددِ دين نبوي، «امام روح الله»؛ که محکم و استوار به ميدان آمد و براي اعتلاي دين خدا، کمر همت بست و طليعهِ ظهور را بر افق تاريک جهان نشاند. و کاش ما هم ميآموختيم که عابدانه و مخلصانه، با تبعيت از نائبتان، صداي انقلاب اسلاميمان را به گوش جهانيان برسانيم و از اين رهگذر، آمدنتان را زمينهسازي کنيم.

آقا، دعامان کنيد ـ مثل هميشه و بيشتر از هميشه ـ تا دنياي ظلمتزدة ما، شهر شبديدهاي باشد در آستانه صبح...

سوتيتر

1. سلامهاي بيارزش من اگر لياقت پاسخ ندارند، لااقل، محض خاطر سلامهاي سفارشي خودتان، نگاهم کنيد که نگاهتان را، اين روزها، بيشتر از گذشته محتاجم. اين روزها که صبح و شب را گم کردهام در پيچاپيچ مشغلهها؛ و نيتهاي صاف و خالصم را گم کردهام در انبوه نيتهايي که خرده شيشههايشان، ترسم آخر دست دلم را ببرند از دامان شما...

2. البته اين ميان، هميشه يک دسته ديگر هم هستند: «دينداران و دينيارانِ مخلص»؛ که اگر جداي از گروههاي قبل آوردمشان، براي اين بود که خودتان يادمان دادهايد که آنان را نه مثل خودمان، که از «اولياء الله« بدانيم؛ و اَلحَق، که اگر کسي برسد به اين مقام، (السّابِقونَ السّابِقون) است...

شنبه 1391/10/30 | 21:6

احتمالاً ترکیب «باران رحمت» را شنیده اند. رحمت و باران، آنقدر نسبت نزدیکی به همدیگر دارند که وقتی ترکیب باران رحمت را می شنویم می توانیم همزمان دو معنی را برداشت کنیم: باران، رحمتی است از جانب خداوند و رحمت و مهربانی همچون باران است.

شاید به خاطر همین نسبت بسیار نزدیک است که در قرآن، گاهی به جای کلمه ی باران از واژه ی «رحمت» استفاده شده است: «فَانْظُرْ إِلى آثارِ رَحْمَتِ اللَّهِ كَيْفَ يُحْيِ الْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِها» (1) (به آثار رحمت خداوند بنگرید که چگونه زمینی را که مرده است، زنده و احیا می کند.(

جالب است همین جا اشاره کنیم که با هر قطره ی باران که به زمین می آید، فرشته ای فرود می آید. (2) شاید به همین خاطر است که نزول باران را با نزول رحمت خداوند یکی می دانند.

یکی از واژه های دیگر که با باران قرین می شود، «برکت» است. تا جایی که در مثال امام باقر (علیه السلام) درباره ی خیربخشی و ثمر دهی انسانها، از شباهت آنها به باران یاد شده است: «همانا خداى عز و جل را بندگانى است ميمون و با بركت و گشاده خوى اينان روزگار خود را بسر برند و مردم نيز در سايه آنها (بخوشى و نعمت) زندگى خود را بسر برند، اينها در ميان بندگان خدا همانند باران هستند...» (3)

همه ی این قضایای رحمت و برکت و نرمی و طراوت باران را که کنار هم بگذاریم، تازه می فهمیم که چرا امام را، همچون باران می دانند. امام رضا (ع)، در حدیث خود در توصیف امام می فرمایند: «... امام ابرى باران زا و بارانى پيوسته و يك ريز [است]...» (4)

نکته ی آخر: راستش را می گوییم: تشنه نیستیم... امّا مگر باران، به انتظار تشنگی می نشیند...؟!

وقتی بدانیم که امام، پیش از اینکه حتّی لب تر کنیم، برای تمام مشکلات زندگی ما دعا میکند و بدون آنکه بدانیم با غم و اندوه ما اندوهگین میشود و یا شادیمان، خوشحال، میفهمیم كه امام(ع) رابطهای نزدیك و صمیمی با ما دارد.

رابطه ای مثل رابطه فرزند با پدرش یا دوست با رفیق شفیقش. حالا اگر بدانیم پیش از ما، امام دست دوستی به طرفمان دراز کرده است، چگونه میتوانیم بی تفاوت به این دست پر برکت و مهربان به زندگی عادت وار خودمان ادامه دهیم؛ در حالی كه میدانیم اگر دست امام را بگیریم، دوستی داریم که تا ابد، بهترین پشتوانه و بهترین همراه ماست و هرگز جز برای خدا از ما خشم نمی گیرد و مهربانتر از هر دوستی است.
امام رضا(ع) چه زیبا در توصیف امام(ع) فرمودهاند:
«هم همدمی است مهربان، پدری رئوف، برادری است که نیمه انسان است، مادری نیکوکار و دلسوز به کودک و پناه بندگان در گرفتاریهای سخت، امام، آب گوارای زمان تشنگی است و راهنمایی است به سوی هدایت و نجات بخش است از هلاکت و گمراهی...»1
رفاقت امام را میتوان از جلوه مهر و محبّت او دید. در مقاله زیر، تنها بخش کوچکی از این جلوه های مهر و دوستی را میآوریم.

1. امام، به داد شیعیان میرسد
امام عصر، ارواحنا له الفداء در نامهای که به شیخ مفید نوشتند، فرمودند: «ما نظر خود را از شما برنمیگیریم [که به حال خود وا بمانید] و فراموشتان نمیکنیم، اگر چنین نبود گرفتاریها شما را از پا میانداخت و دشمنان، شما را از بین میبردند.»2
غیر از این در تشرّفات زیادی، دادرسی امام از شیعیان چشمنواز است. برای مثال به اختصار به یك نمونه اشاره میکنیم. آنجا كه یکی از شیعیان، از نحوه شیعه شدنش تعریف میکند. او میگوید: پدرش از اهل سنّت و مادرش از شیعیان بوده است. در سفری، از کاروانش جا میماند و مرکبش او را به سمتی میبرد که از آبادیها دور میشود و به جایی میرسد که درندگان زیادی داشته است.
در همین حال، در دلش میگذرد که اگر آن کسی که مادرش او را اباصالح(ع) میخواند و دادرس شیعیان است، او را نجات بدهد، شیعه میشود. بعد ایشان را صدا میزند و کسی را میبیند که عمّامه سبزی بر سر دارد. مرد به او یادآوری میکند که باید به مذهب مادرش در بیاید و بعد او را به یک آبادی میرساند و میفرماید: «به زودی به یک آبادی میرسی که آنجا، همه شیعه هستند.» او عرض میکند: آقای من شما با من به آبادی تشریف نمیآورید؟ میفرمایند: «نه، چون هزار نفر در اطراف بلاد به من پناهنده شدهاند، میخواهم آنها را خلاص کنم.»3

2 . امام و لطفشان به ما
در توقیعی از امام مهدی(عج) نقل شده است که فرمودند: «به من رسیده است که گروهی از شما در دین به تردید افتاده و در دل آنها نسبت به اولیای امرشان شکّ و حیرت وارد شده است و این امر مایه غم ما شد. البتّه به خاطر خود شما نه برای ما و باعث ناراحتی ما از جهت شما گردید نه ما؛ زیرا که خداوند با ماست، پس نیازی به غیر او برای ما نیست و حق با ماست، بنابراین به هیچ وجه کسانی که از ما دست بردارند، ما را به وحشت نمیاندازند. ما ساخته شدگان خداییم و خَلق، ساخته ما هستند.»4

3 . امام، در تشییع پیکر شیعیان شرکت میکند
علّتی که دلالت بر این مطلب میکند، روایتی از امام کاظم (ع) است که در تشییع پیکر بی بی شطیطه، به یکی از شیعیان فرمودند: «با اصحاب خودت مطلب را در میان بگذار و سلام مرا به آنها برسان و به ایشان بگو که من و امامان نظیر من باید که پای جنازههای شما حاضر شویم در هرجایی که از دنیا بروید، پس تقوای خدا را در خود حفظ کنید.»5 برای خواندن مشروح داستان بی بی شطیطه به اینجا مراجعه کنید.
حضرت آیت الله امامی كاشانی، در جلسه سوم مجلس ختمی كه در «مسجد اعظم قم»، از طرف اساتید حوزه علمیه قم برگزار شده بود، در سخنرانی خود فرمودند: یكی از افرادی كه مورد وثوق است و گاهی اخباری را در دسترسم قرار میدهد، گفت: به منظور شركت در تشییع جنازه حضرت آیت الله العظمی گلپایگانی(ره) از تهران به قم رفتم و به مسجد امام حسن مجتبی(ع) رسیدم. در آنجا به دو نفر از اصحاب حضرت حجّت(عج) برخورد كردم. آنان به من گفتند: امام زمان(عج) در مسجد امام حسن عسكری(ع) تشریف دارند، برو آقا را ملاقات كن.
با عجله، خودم را به مسجد امام حسن عسكری(ع) رساندم و وارد مسجد شدم. در آن هنگام اذان ظهر را گفته بودند. من، متوجّه شدم كه حضرت، با سی نفر از اصحاب، مشغول نماز هستند. اقتدا كردم. بعد از نماز، حضرت فرمودند: «ما، از همین جا تشییع میكنیم...» از مسجد خارج شدیم و دنبال جمعيّت، با آقا رفتیم تا به صحن رسیدیم.6

4 . امام، دوست شیعیان مطیع
به نظر میرسد، احسان و لطفی که امام به شیعیان و دوستداران خویش دارد، از سر مهر و محبّت امام است؛ امّا نکته مهمّی که بهتر است در این بخش به آن اشاره کنیم این است که محبّت امام در حقّ ما جز برای ایمان و اطاعت ما نسبت به خداوند متعال نیست، بنابراین اگر کسی خواستار دوستی امام است، باید گناه را رها کند.7

5 . امام، برای ما دعا میکند
سيّد بن طاووس(ره) نقل میکند که در «سامرّاء» امام را ملاقات میکند و در سحرگاهان بخشی از دعای حضرت را حفظ میکند که میفرمودند: «...و آنان را باقی بداری ـ یا فرمود ـ زنده بدار در روزگار عزّت ما و ملک ما و حکومت ما و دولت ما.»8
علاوه بر آن، روایتی زیبا از امام رضا(ع) نیز این موضوع را ثابت میکند. روزی امام رضا(ع)، پس از دفن و نماز خواندن فردی به دستان خودشان، دست بر کفن او گذاشت و گفت: «ای فلان بن فلان! مژده باد تو را بهشت که از این ساعت دیگر برای توترسی نیست.» فردی که شاهد این ماجرا بود، به امام عرض کرد: «فدایت گردم مولا جان! مگر شما این مرد را میشناسید؟ چون شما تا به حال به اینجا نیامده و این مرد را ندیده بودید.»
امام رضا (ع)، فرمودند: «ای موسی بن سيّار! مگر نمیدانی که بر ما امامان، اعمال شیعیانمان هر صبح و شام عرضه میشود، پس هر تقصیری که در اعمال آنها باشد، از خداوند متعال گذشت از آن را خواهیم خواست و هر کار خوب و پیشرفت در برنامه های دینی باشد، از خداوند پاداش برای صاحب آن عمل خواهیم خواست.»9

6 . امام، شریک غم و شادی10
برای این مطلب به حدیثی که از امیرالمؤمنین، علی(ع) وارد شده است، بسنده میکنیم. روزی عمرو بن اسحاق با رنگ پریده نزد امیرالمؤمنین(ع) آمد و امام به او فرمود: «این زردی چیست؟» مرد، علّت بیماریاش را توضیح داده سپس امام فرمود:
«ما خوشحال میشویم به خوشحالی شما؛ اندوهگین میشویم به حزن شما؛ بیمار میشویم به بیماری شما و دعا میکنیم برای شما و برای شما دعا میکنیم و شما که دعا میکنید ما آمین میگوییم.»
عمرو به امام عرض کرد: «ولی چگونه [وقتی از شما دوریم] دعا میکنیم و شما آمین میگویید؟» امام فرمود: «حاضر و دور برای ما یکسان است.»11
حدیثی با همین مضمون از امام رضا (ع) نیز نقل شده است.12

7 . وجود امام، باعث دفع بلا از اهل زمین
خادم امام زمان(عج) نقل کرده است که زمانی نزد حضرت
صاحب الامر(عج) وارد شدم که ایشان در گهواره بود. فرمود: صندل سرخ برایم بیاور و من برایش بردم. آنگاه فرمود: «آیا مرا میشناسی؟» عرض کردم: آری، تو آقای من و فرزند سرورم هستی. فرمود: «از این نپرسیدم.» عرض کردم: برایم تفسیر بفرما. فرمود: «من خاتم اوصیا هستم و تنها به وسیله من بلا از خانواده و شیعیانم دفع میشود.»13
همچنین رسول اکرم(ص) فرمودند: «ستارگان مایه ایمنی اهل آسمانند و اهل بیت من ایمنی اهل زمینند، پس اگر ستارگان از بین بروند، برای اهل آسمان ناگواریها پیش میآید و اگر اهل بیت من از میان بروند، برای اهل زمین ناگواریها پیش خواهد آمد.»14

8 . امام، شافع روز حشر
حضرت علی(ع) از رسول اکرم(ص) روایت میکند که فرمود:
«من آورنده و رساننده شما به حوض کوثر هستم و تو ای علی! ساقی هستی و حسن حمایت کننده و حسین فرمان دهنده و عليّ بن الحسین تقسیمکننده و محمّد بن علی نشر دهنده و جعفر بن محمّد بسیج کننده و موسی بن جعفر شمارنده محبّان و مبغضان و بازدارنده منافقان و عليّ بن موسی زینتبخش مؤمنان و محمّد بن علی فرود آورنده اهل بهشت به منزلگاههایشان و درجاتشان و عليّ بن محمّد خطیب و سخنور شیعیانش و تزویج کننده آنها با حورالعین و حسن بن علی چراغ اهل بهشت است که از آن روشنی میگیرند و مهدی شفاعت کننده آنها است در روز قیامت، روزی که خداوند اجازه نمیدهد شفاعت را جز به کسی که شفاعت او را بخواهد و به او راضی باشد.»15
علّت اینکه شفاعت به مولا و آقای ما اختصاص داده شده، این است که شفاعت ائمه اطهار(ع)، شامل کسی که ایشان را انکار کند، نمیشود. به همین دلیل امام صادق(ع) فرمودند: «هر کس به امامت پدران و فرزندانم اقرار داشته باشد؛ ولی مهدی از فرزندان مرا انکار نماید، مانند آن است که به همه پیغمبران اقرار و اعتقاد داشته باشد و محمّد(ص) را انکار کند.»16

9 . امام، قرض مؤمنان را ادا میکند
رسول خدا(ص) فرمودند: «هر مؤمن یا مسلمانی از دنیا برود و قرضی بعد از خودشترک گوید که در راه فساد یا اسراف نباشد، بر امام است که آن را ادا کند. پس اگر ادا نکند، مسئولیت آن به عهده اوست.»17
همچنین امام صادق(ع)، فرمودند: «اوّلین کاری که مهدی انجام میدهد، اینکه در همه جای عالم ندا میکند: توجّه کنید! هر کس بر عهده یکی از شیعیان ما قرضی داشته باشد، آن را بگوید. او دانه سیر و خردل را هم به صاحبان آنها برساند، چه رسد به طلاها و نقرهها و املاک زیاد که همه را ادا میکند.»

با استفاده از این دو منبع:
1. موسوی اصفهانی، محمّد تقی، مکیال المکارم، ج 1، نشر مسجد مقدس جمکران، 1385 با تلخیص.
2. پور سيّد آقایی، سيّد مسعود، «جلوههایی از مهر و محبت امام زمان (عج)»، به نقل از پایگاه اندیشه قم

یکشنبه 1391/11/01 | 10:33

غربت چهار امام را دیده کبــــوتر بقیــــــــــع
بانگ زند ناله ی دل ، ز نـــــاله های سامرا

اشک دوباره می چکد از غم کوچه های تنگ
ناله ی مادری رسـد ز کوچـــــه های سامرا

هیچ کــــــــــجا برای دل کربُبلا نــمی شـود
کرب شده بلا شده کربُبلای ســــــــــــامرا

کِلک خیــــال من مگر دوباره بوی عشق دید
که چشم ژاله می دمد ز لاله های ســـامرا

کشتی انتظار ما نشسته بر ســـــــاحل غم
مهدی بیا ظهور کن ز جــــــمعه های سامرا

پـــدر به آواز بلند تو را صـــــدای می زنــــــــد
صلای را جواب گوی ز جـــــــــای جای سامرا

شعر از : مهدی کویر

یکشنبه 1391/11/01 | 20:41

افسرسلطان گل پیدا شد ازطرف چمن مقدمش یارب مبارک بادبر سرو وسمن

خاتم جم را بشارت ده به حسن خاتمت کاسم اعظم کرد از او کوتاه دست اهرمن

وسعت کدامین اریکه می تواند سریر حکومت او باشد؟ بلندای عرش، گسترای زمین یا بی کران آسمان؟

جانشینی او در حدود مکان نمی گنجد و پایه های کرسی پادشاهی اش، به استواری و استحکام، در دل ذرات بودن ایستاده است.

آغازین روز خلافت، خورشید دین، در مطلع پنج سالگی می درخشد و کسی تکامل ایمان را نمی فهمد؛ مگر آنکه ابرهای تردید و شبهه را با نگاه مطمئن یقین کنار زند و نشانه های روشن طلوع را در عصمت چشمانی که پنج سال بیشتر ندارند، پیدا کند.

در روشنای روزی که آفتاب تشیع به آخرین فراز خود می رسید، تردید اقتدا به آخرین معصوم، شیعه را در صف آزمون قرار می داد؛ اما چگونه می شد چشم ها را بر کامل ترین خضوعی که بر سجاده روان می شد، فرو بست و ردای امامت را که بر شانه های حقیقت انداخته شد، نادیده گرفت؟

جویبار ملک را آب روان شمشیر توست تو درخت عدل بنشان بیخ بدخواهان مکن

... اگر دعا، از آسمان اجابت بالا می رود!

اگر دلی به دوستی با خدا صمیمی است، مانند وسعت آبی اقیانوس، وقتی با نیلی آفاق یکی می شود، همه از وساطت وجودی است که پیشوایان را غایت و امامان را نهایت است؛

چنانچه به دنیا تولد یا تحولی باقی است، به بقای حضرت مولاست که هستی ز هستی او جان دارد.

و به برکت خوشه های دعا که هر صبح در دستان او می روید، روزی موجودات در کاسه قسمت سرازیر می شود.

و به احترام حضور او، ستون های آسمان برقرار است و زمین در حرکت خود بی قرار، روند زمان را در دست دارد.

نویسنده:مهناز السادات حکیمیان